در جزء هفتم كتاب طبقات « 1 » آمده است : ابو سفيان بن حرث بن عبد المطّلب در زمان حيات قبر خود را كند . همچنين جدّ من ورّام بن ابو فراس ( قده ) « 2 » كه از جمله كسانى است كه بايد از آنها پيروى كرد ، وصيّت كرده بود كه پس از وفات نگين عقيقى در دهانش بگذارند كه اسمهاى ائمه بر آن نوشته شده بود و من نگين عقيقى دارم كه بر آن نوشته‌ام : اللّه ربّى و محمّد نبيّى و على امامى . و پس از نوشتن اسمهاى ائمّه نوشته‌ام : ائمّتى و وسيلتى ؛ يعنى ، خدا پروردگار من و محمّد صلّى اللّه عليه و آله پيامبر من و علىّ عليه السّلام امام من و ايشان پيشوايان و وسيلهء من هستند و وصيّت كرده‌ام پس از مرگ آن را در دهانم بگذارند ، تا هنگامى كه نكير و منكر از من سؤال مىكنند جواب دادن به ايشان آسان باشد . زمخشرى « 3 » در كتاب ربيع الابرار در باب لباس و زيورآلات نوشته است : يكى از گذشتگان شهادت به توحيد را بر نگينى نوشته و وصيّت كرده بود پس از مرگ در دهانش بگذارند . مرگ هنگامى كه انسان هرچه نياز دارد ، آماده ساخت و از اصلاح امور زندگى و امور بعد

--> ( 1 ) . طبقات كبرى ، تاليف محمّد بن سعد متولد 168 ه . ق در بصره به دنيا آمد و در بغداد ملازم واقدى شد تا آنجا كه به كاتب واقدى مشهور گشت و در سال 236 در بغداد درگذشت كتاب طبقات كبرى در شرح حال و معرفى مسلمين صدر اسلام به ترتيب زمان ، مكان و موقعيت دينى تدوين شده است . ( 2 ) . ابو تعالى ورّام بن ابى فراس از دانشمندان بزرگ شيعه در قرن ششم و اوايل قرن هفتم ه ق است كه در شهر حلّه عراق متولد شد . او از نسل مالك اشتر رحمه اللّه و جدّ مادرى سيّد بن طاوس است . ( 3 ) . ابو القاسم محمود بن عمر خوارزمى زمخشرى متولد 467 از علماى بزرگ عالم اسلام است ، كه داراى تأليفات بسيار در علوم مختلف است . مشهورترين كتاب او تفسير كشّاف است كه از تفاسير معتبر به شمار مىرود . كسانى كه شرح زندگى زمخشرى را نوشته‌اند 58 كتاب مختلف را در عداد تاليفات او نام مىبرند كه تعدادى از آنها در گذر ايّام از بين رفته است و نظر به اينكه زمخشرى در حياتش مذهب خود را مخفى نگه داشت ، مذهب او براى ما معلوم نيست . زمخشرى ربيع الابرار را در موضوعات مختلف اخلاقى ، علمى ، تاريخى و . . . در 92 باب تنظيم نموده است و در هربابى احاديث نبوى و كلمات بزرگان و فرزانگان و اشعار مربوط به موضوع را به صورتى متنوع ذكر كرده است . هدف از تأليف اين كتاب ، به‌طورى كه خود نويسنده بيان كرده ، اين است كه دانش‌پژوهان براى رفع خستگى حاصل از مطالعه و تحقيق به آن مراجعه كرده نشاطى مجدّد كسب كنند .